Beste mensen, vrienden, familie en trouwe klanten.
Een bijzonder goede avond en hartelijk welkom!
We zijn hier vandaag samen om te vieren.
Een klein beetje om mijn pensioen. Sommigen hier aanwezig, niet paniekeren, we doen nog eventjes verder. Dus wij nemen nog geen afscheid. Maar vooral eventjes stilstaan bij 40 jaar Vahodi .
Jawel, 40 jaar fiscale en financiële avonturen, 40 jaar mensen helpen om én hun geld én hun gezond verstand te behouden, of minstens één van de twee, wat niet altijd evident is. Het is leuk om dit evenement hier met jullie samen te kunnen doen, vermoedelijk omdat blijkbaar één van de twee (dus dat geld of dat gezond verstand) nog volgens de verwachtingen is.
En jullie zijn niet zomaar aanwezigen. Nee, jullie zijn trouwe klanten, fijne vrienden, familie met wie we lief en leed delen, vertrouwelingen, en mensen met wie we door de jaren heen mooie, spannende, soms zelfs ontroerende dingen hebben meegemaakt – en hopelijk nog lang zullen delen.
Maar er zijn in het leven een paar onvermijdbare zekerheden:
- Belastingen betalen en dit al sedert de oertijd.
- Oeverloze files en teveel auto’s op weg zodat ik nooit mijn snelheid kan rijden.
- En het feit dat aan alles een einde komt, .. ja… zelfs aan dit feest hier.
We kunnen daar triestig over zijn of wat melancholisch. Maar eindes hebben ook iets moois. Ze geven ons een reden om even stil te staan, terug te kijken en ons misschien te realiseren: het had allemaal veel slechter kunnen zijn. En dat het, ondanks het geploeter, behoorlijk goed was.
We hebben er altijd van genoten om mensen samen te brengen. En als we voor sommigen onder jullie iets hebben kunnen betekenen – al was het maar een of andere pseudo filosofisch of spiritueel advies – dan is dat onze grootste motivatie om nog een beetje door te doen. Of op zijn minst… te blijven vieren wat moet gevierd worden.
Misschien snel een korte blik in de voorgeschiedenis van de familie Van Hootegem en later ook Dias. Voor diegenen die het niet door hadden Van Hootegem – Dias, of Vahodi. Dus een beetje historie.
Ik kom uit een voorbeeldig klassiek katholiek huishouden, althans voor de buitenwereld, zoals in mijn tijd, zovelen. Vader zorgde voor het inkomen, moeder hield het nest warm. (waar zit moeder, eens zwaaien…)
Mijn broer en ik deden ons best om de schijn van deugdelijkheid hoog te houden – wat vaak meer energie kostte dan gewoon braaf zijn. Ons zus daarentegen niet direct conflict mijdend.
Omdat ‘orde, tucht en discipline’ bij ons ietwat een heikel punt was, werden we naar het broederinternaat in UUSTakker gestuurd. Gekazerneerd – is een betere omschrijving.
De regels kwamen vermoedelijk nog uit de tijd van vóór de Verlichting. Het was toen nogal simpel, er was maar één regel: niets mocht alles moest.
Toch heb ik daar iets geleerd dat ik mijn hele professionele leven heb gecultiveerd:
Regels zijn er om gevolgd te worden… zolang je ze met enige flexibele creatieve interpretatie toepast.
Een filosofie waar je in de financiële wereld verrassend ver mee komt.
Na het middelbaar stond ik op een kruispunt: exacte of niet-exacte wetenschappen ? Het werd… theologie en filosofie.
Op papier de ideale voorbereiding op het kloosterleven. In de praktijk? De perfecte opstap naar de financiële en fiscale wereld. Want wat leer je daar?
"Geef aan God wat God toekomt en geef aan de keizer wat van de keizer is."
Oftewel: Geef vooral niets aan de keizer wat hem niet toekomt.
Vakken waar psychologische en andere existentiële vraagstukken werden behandeld, zijn in mijn beroep, misschien tot uw grote verwondering, bijzonder nuttig. Het gaat steeds over hetzelfde : geld, macht en vrouwen of een variatie daarop. En bij sommigen een verfijnde combinatie.
Na de studies van mij en Nicole deden we wat de meesten van onze generatie deden : we trouwden. Thuis waren onze emotionele mogelijkheden iets beperkter dan wat vandaag gangbaar is en onze kinderen blijkbaar normaal vinden. Door een toeval zijn we in Beke beland op een hoevetje waarvan je nu gegarandeerd als verhuurder direct als huisjesmelker voor opgesloten wordt. Maar het was romantisch op warme zomerdagen.
Door omstandigheden van gebrek aan een volledige lessenrooster en wat toeval (daar is de toeval terug) belandde ik bij een stokoude gepensioneerde uit Beke die wat kasbons van den Anhyp bij de geburen aan de man bracht en er eindelijk al jaren vanaf wou. Voor mij een ideale flexijob avant la lettre, uitmuntend te combineren met het onderwijs.
Voorwaarden ?
Uit deftigen huize komen, katholiek zijn, best uit het onderwijs dus veel tijd, met eigendom én bereid zijn om overal borg voor te staan. Gaan lopen met de kas wat in die dagen wel eens gebeurde, het moest minstens de moeite zijn. Kennis van zaken? Totaal overbodig.
Na een spoedcursus op twee woensdagnamiddagen was ik klaar voor het echte werk. Weliswaar een tijd nadien de Fiscale Hogeschool in Brussel waar we perfect leerden binnen waar de fiscale lijntjes lagen.
Dus zo begon Vahodi… op de symbolische datum 1 april, 1985.
Locatie: onze privéwoning, gebouwd in 1633, stond gelukkig niet op de inventaris van Bokrijk, met deuropeningen van 1m50.
Iedereen boog voor mij toen men binnenkwam. (flatterend voor mijn ego)
De zaterdagochtend openingsuren van 10 tot 12, in onze living voor zover je dit zo kon noemen.
Theeketel op het mazoutvuur, de fichebak met de 17 klanten op tafel, spaarzegels ernaast – het was één en al pure, smetteloze professionaliteit.
Een telefoon? Nope. Het eerste half jaar toch niet. Te ver van de straat om een leiding te delven door de dienst ‘putje graven tentje zetten tukske doen of de 'PTT. Dus als iemand geld kwam afhalen, diende ik met mijn fiets naar het telefoonkot aan de kerk van Beke te rijden om naar de hoofdzetel in Antwerpen te bellen zodat er zeker voldoende saldo was om uit te betalen.
Mijn echtgenote Nicole vond al dat vreemd volk in huis… laten we zeggen: “minder ideaal voor de romantiek, waar ze altijd zo gevoelig aan is geweest.”
Maar kijk: ze is gebleven.
En ze heeft zich ook altijd 100 % ingezet voor de zaak. Van haar kregen we, en krijgen we nog altijd, een uitvoerig overzicht van alle mogelijke rampscenario’s, lasten, catastrofes en risico’s van elk initiatief voorgeschoteld, in de mate ze op de hoogte wordt gebracht. Waardoor we soms eens, dieper nadenken vooraleer te springen. En daar ben ik haar, samen met onze 4 kinderen, nog altijd dankbaar voor. Even voorstellen :
Joakim : verantwoordelijk voor de verzekeringen
Diede : verantwoordelijk voor de boekhouding en professionele kredieten
Levi : huisarts
Kyrlyn : lerares en coach in Ten Doorn, Sportoase, Sportjoy en andere frivole bestemmingen
Allen geboren in de vroege jaren 90.
In 1996 verhuisden we naar een splinternieuw kantoor achter ons huis, wat een hele upgrade was. Juist tien tegels vanuit de privé naar de achterkant van ons kantoor. Ideaal om permanent te werken. Kinderen in hun bed, babyfoon op den bureau. Voldoende lang en hevig bleiten was de boodschap om in te grijpen, visionair met de hoge pijndrempel van Nicole.
Ondertussen groeiden de medewerkers aan. Van bij de verhuis in 1996 blijven nog twee oudgedienden, Anita en Katy over.
Ondertussen werd er ook een kantoor gebouwd in de Dampoortstraat in Gent. Waar het kantoor van Mieke onderdak vond en ondertussen ook steeds uitbreidt.
In Beke werd het kantoor stilaan te krap voor alle medewerkers. En de risico’s op ongewenste intimiteiten, wat in die tijd furore begon te maken, werden precair.
Tot we in 2005, als een donderslag op heldere hemel, getroffen werden door een merkwaardige verliefdheid op toch de mooiste locatie van Waarschoot, Schoolstraat 5 : oftewel het voormalige kasteeldomein van de familie De Schepper. Maar met een immens probleem. De moeilijk inneembare kasteelburcht werd bewaakt door de fundi-brigade van erfgoed Vlaanderen. Echte kruisvaarders met één missie, weliswaar eeuwen over datum, het verleden angstvallig conserveren en niet echt mijn missie.
Gelukkig had ik de filosoof Johann Wolfgang von Goethe als inspirator, wiens kernspreuk was: “Ik hou van mensen die het onmogelijke verlangen en het ondenkbare willen.”
Dus ja, na eindeloos gepalaver, fantasierijke tegenwerking en een juridische erfgoedveldslag zonder genade, werd de kasteelpoort en de burcht ingenomen. Los van het feit dat er hier en daar nog wat achterhoede gevechten plaats vinden en mij mogelijks een tijdelijk verblijf in minder betoverende omstandigheden nog boven het hoofd hangt. Maar ook dit biedt mogelijkheden: als ik toch mijn tijd moet uitzitten en iedereen hier aanwezig komt me eens bezoeken, ben ik voor gans mijn periode verzekerd van aangenaam gezelschap. En per 3 komen aub, dan kan er gekaart worden, nog een passie van mij.
En nu staan we hier. In het hartje van Waarschoot dankzij meerdere getrouwen. Met een bloeiende onderneming gefundeerd op een fantastisch, warm team.
En dan wil ik ten laatste – vooral – jullie, de genodigden bedanken.
Dus: bedankt. Voor het vertrouwen. Voor de samenwerking. Voor de herinneringen.
En nu… tijd voor het enige dat écht telt op een avond als deze: eten en drinken, lachen – en verhalen ophalen waarin we onszelf net iets heldhaftiger voorstellen dan we echt waren.
Lang leve Vahodi! Op naar de volgende 40 jaar. 🥂