Een bijzonder goede avond dames & heren, sympathisanten, arbeidende collega’s ondernemers.
Zeer hartelijk welgekomen op deze toch wel unieke locatie met een betekenisvolle geschiedenis in het hartje van Waarschoot, Lievegem.
We staan hier letterlijk op de fundamenten van de 19e-eeuwse textielnijverheid die zo belangrijk is geweest in Waarschoot. U bevindt zich hier op ondernemersgrond, al voelt het vandaag soms eerder als een mijnenveld van verplichtingen en lasten.
Ondernemen was toen niet evident en vandaag is dat nog steeds zo. Zoals velen onder u, hebben wij dat evenzeer grondig moeten ervaren. Maar het grote verschil met vroeger is wel de immense, verstikkende regelgeving door ons overheidsapparaat en haar uitwassen ons opgelegd.
Een van de fascinaties in mijn beroepsloopbaan is “het waarover er allemaal wetgeving bestaat” en “de hoeveelheid overheidsdienaars die het tot hun roeping hebben gemaakt om dit maniakaal te controleren en ons te irriteren alsof dit het summum van hun bestaan is”. Eén decreet, daarentegen, lijkt maar niet van de grond te komen : het beperken van het aantal van die bureaucraten.
Dus dat er niet meer kan bespaard worden lijkt mij ietwat kort door de bocht, misschien moet men zich eens de vraag stellen of bepaalde departementen niet gewoon kunnen worden opgedoekt. De overheid heeft geen begrotingsprobleem, de overheid creëert een begrotingsprobleem en is dus zo zelf het probleem.
Maar ‘optimisme is een morele plicht’. Daarmee is de toon reeds gezet.
Ons kantoor nog eens voorstellen lijkt mij in jullie gezelschap wat overbodig, maar ik gun u graag een kleine anekdote. We zijn 40 jaar geleden gestart, op ons keutelboerderijtje in Beke zoals je hier ziet.
We hebben dat in juni ludiek, gezellig en uitbundig gevierd waarvan mensen hier aanwezig hopelijk hebben kunnen genieten.
Ons kantoor was toegankelijk via een deurtje van anderhalve meter hoog. Onze klanten moesten bij het binnenkomen automatisch buigen - wat mij destijds bijna een Trumpiaanse ego-boost gaf.
Gelukkig had het universum in een tegengewicht voorzien: een fascinerend nuchtere vrouw en vier hyper kritische kinderen die dit vrij resoluut hebben getorpedeerd, om het in de huidige toepasselijke militaire terminologie uit te drukken.
Maar goed, u bent hier vermoedelijk niet gekomen om mijn ego te ontleden. Daarvoor bestaan in onze maatschappij al een leger van psychotische professionals. U bent hier wellicht om te luisteren naar de eerder echte ego’s die ons leven bepalen: onze politici.
Wij vinden het belangrijk, om als overtuigd democraat en aanhanger van het kritisch vrije denken, wat in onze wereld steeds minder evident lijkt, in alle bescheidenheid, een stukje inzicht te bieden in wat ons leven buiten onszelf beïnvloedt. Daarom hebben wij het grootste respect voor die mensen, politici, die zoals de filosoof Plato schreef, begeesterd zijn door de ‘zorg voor de gemeenschap’ wat politiek of “politeia” zou moeten zijn.
En dit doen we vanavond met twee markante, mogelijks gewaardeerde maar vermoedelijk zeer omstreden persoonlijkheden:
Raoul Hedebouw, is partijvoorzitter van de “Partij van de Arbeid” en federaal parlementslid sinds 2014, waar hij actief deelneemt. Hij is onbetwistbaar een begenadigd spreker die periodisch met het nodige animo voor virtuoze en voor sommigen irritante tussenkomsten zorgt in de debatten.
Ook voor u een goede avond en welkom bij ons.
Mijnheer Hedebouw, het zal u misschien uitermate verwonderen maar u bevindt zich hier middenin een feitelijk socialistisch bolwerk. Want vergis u niet : de échte socialisten, dus geen salonsocialisten, zitten hier in de zaal. Dat zijn, volgens mijn mening, die mensen die zich engageren, ondernemen, vroeg uit hun bed en comfortzone komen, werk verschaffen, toekomst bieden en betalen voor de anderen en dus effectief duidelijk meer bijdragen dat wat ze hiervoor terugkrijgen. Het lijkt mij nogal kortzichtig zichzelf socialist te noemen als je alles moet krijgen van anderen of alleen maar moet uitdelen wat van een ander is afgenomen. Is niet het summum en ergste vorm van A-sociaal en egoïstisch gedrag steeds maar schulden maken om het gemoedelijke leventje en de sociale comfortzone van velen van de huidige generatie te financieren op kap van diegenen die nog niet geboren zijn ? Dus Mijnheer Hedebouw, het zou voor u ook een thuismatch kunnen worden. Hopelijk kunnen we hier iets van elkaar leren.
Onze ander gast is de kersverse partijvoorzitter van de partij die voorheen bekend stond als de ‘Open VLD’, of de ‘liberalen’ maar nu door het leven gaat als ‘Anders’.
Frédéric De Gucht, komt uit het bedrijfsleven als CEO van het glasbedrijf Sprimoglas. Door zijn sterke ondernemersachtergrond en ervaring in bedrijfsleiding lijkt hij een directe band te hebben met de realiteit van ondernemers. Welkom bij uw collega’s ondernemers.
Mijnheer De Gucht, laat mij toe u proficiat te wensen met de nieuwe naam “Anders” voor uw partij. Het lijkt mij perfect gekozen.
Nu nieuw zou ik wel wat willen nuanceren. Het lijkt mij eerder de juiste benaming van wat de Open VLD in het verleden altijd is geweest: een partij met een programma waar ondernemers zich wel wat kunnen in vinden, maar eenmaal aan de macht of aan het “schuif” zoals ze dat bij ons noemen, doen jullie steevast of subtiel iets “Anders”. Een beetje zoals een dieetboek dat eindigt met een recept voor een slagroomtaart. En de Brusselse regeringsvorming lijkt daar weer spitsvondig het bewijs van.
En dit steeds onder de uitmuntende begeleiding van onze huismoderator Karel.
Karel Lattrez is politiek journalist van een zeer aimabele TV-zender en is deze avond de garantie voor een inspirerende maar mogelijks ook controversiële uitwisseling van inzichten en standpunten. Of hij zich na deze avond nog zorgen hoeft te maken over hoe onze politiek gemandateerden met het enorme en buitensporige belastinggeld omspringen kun je hem straks eens vragen terwijl hij langzaam geniet van een sober drankje.
Karel zal ons begeleiden met helderheid in een sfeer van mededogen en dit alles te overgieten met een aanvaarbare vorm van humor typisch voor onze politici.
Graag starten wij met het luisteren naar wat beide heren de essentie noemen van hun politiek handelen en hoe ze dit concreet wensen te realiseren indien het aan hen lag.
Heren de arena is van u. Karel vraag eens aan hen hoe zij het land zouden willen redden.